مرد روزهای ابری

از من بگذر، نمی‌توانم

این ناباورانه‌ها، خلاصه‌ی سال‌هایی که گذشت بود؛ با طیف وسیعی از «از دست دادن‌ها»، از قهر و سفر تا مرگ و جدایی؛ از ذره‌ذره‌ذره از کف دادن تا به‌یک‌باره خالی شدن از داشتن و حضور.

فکر می‌کردم دیگر هفت‌خوانش را رفته‌ایم. چند خوان دارد این سیاهی‌ها؟ ولی دیدم باز هم انواع دیگری از «از دست‌دادن» هست و هر روزی که به عمرت اضافه می‌شود، همان‌قدر سخت‌تر و بی‌حرف‌تر و بی‌صداتر از دست می‌دهی.

تجربه‌های سنگین به ما پاداش می‌دهند که آرام گریه کنیم. نمی‌دانم چه بگویم؛ گاهی کلمات به نویسنده می‌گویند: از من بگذر، نمی‌توانم