متعحب!

مه كسانی كه مرا ستایش میكنند متعجبم میكنند دقیق که نگاه کنم حق با آدمیست كه تاب تحمل مرا ندارد. یاد همه خودخواهیهایم افتادم، یاد همهی تبصرهها. همهی من کافه دوست ندارمها، من خیابان اصلی دوست ندارمها، من حضور بیشتر از دو نفر دوست ندارم، من تاب خودم، نخندیدنهای خودم را در جمع ندارم. من توان فکر کردن به درستی واکنشهای خودم و شما را ندارم. توان تحلیل مدام ندارم.آدم بیشتر از 2 دقیقه تلفن نیستم. به آن درخت بزرگ در آن سو نگاه کن، من تاب تحمل بودن کسی نزدیکتر از آن درخت را ندارم.برای همین است که توی مهمانی ها آدمی که دوستم بدارند نیستم. برای همین خودخواهیست که من توی تولدها نیستم، توی با هم بیرون رفتنها . توی هیچ یک از برنامهها ولی با این حال دوست داشتن آدمها متعجبم میسازد.