بهشتیان

بهشتیان, مست و سرخوش در پی حوریانِ گریزانِ پارس خسته و وامانده میدویدند و عدهای در جویهای عسل غوطهور بودند. عده ای بر درختان میوه آویزان ، از هجوم زیاد مقاربت ، ابزار پیشگیری در همان ساعات اولیه به اتمام رسیده و خطر شیوع عفونتهای مقاربتی و بارداریهای ناخواسته در کمین بود. در این آشفتهبازار، تنها خدا بود که حیران و افسرده، فارغ از تمام آن همه هیاهو، سر به زیر افکنده و رو به افق، در میان مه غلیظی از ماریجوآنا، قدم میزد. با بطری شرابی در دست، آوازهای غمگین کهن و محلی میخواند و به این فکر میکرد که پس او را چه کسی آفریده است؛ بهشت او کجاست؟ آخر نعرهای زد و محو شد.