تعادل هستی وجود

آدمی کجا از مدار خودش فاصله میگیرد؟ و کجا به خودش نزدیک میشود؟ به شخصه به همان اندازه که کار میکنم یا ضروریات ایجاب میکند ، معاشرت میکنم ،زندگی میکنم ولی همان اندازه بخشهای دیگر 1م خالی شده است، آدمی به همان اندازه که درگیر میشود با درس و کار و پول و زندگی اجتماعی ،به همان اندازه بخشهای دیگرش تنها میشود، و به همان اندازه که زندگی میکند و تجربه میکند بخشهای دیگری از روحش دارد میمیرد.حکایت من هم همین است . حالا دیگر بخشهای زیادی از وجودم خالی و ساکت است . همین من روزی تا انتهای چشمان کسی رفته بودم ، و تمام رویاها را لای پرده ی حریری سفیدکه باد در آن میوزید بافتم ، باد به کجا برد؟ نمیدانم ،به هر حال امروز به همان اندازه بخش دیگری از وجودم هیچ قصه ای ندارد، من به این قانون میگویم 1 1 وجود، به همان اندازه که روحت را در درون کسی بکاری ، جایی دیگر روزی دیگر روحت را سوراخ کرده ای . به همان اندازه که چیزی داری ، بخشی از جانت بی مایه شده است ،و به همان اندازه که دستانت را محکم در هم فشردی از اندوه نبودن وجدایی ، جایی دیگر همان دستها بالهایت میشوند برای پرواز رهایی ،میخواهم بگویم ما همان چیزهایی هستیم که نداریم و همواره در جستجویش بودیم، و به اندازه چیز هایی که به دست آوردیم نیز تنها مانده ایم ، خالی شده ایم این است حکایت این روزهای ما،از راه دور خودِ جا مانده ام را صدا میزنم ،اما او نمی شنود، انگار که دیگر در هیچ جایی حضور ندارد.