زندگی بیات شده

1 پر از تلاش های کسل کننده ی ناخوشایند برای رسیدن به هدف های به گمان خودمان خوشایند است. خسته میشوی، کم می آوری، از گیر و گره ها به ستوه می آیی اما باید ادامه بدهی . چه کسی مارا مجبور میکند به ادامه دادن ؟ به بازی؟ وقتی از پیش بازنده ای و معجزه ای هم در راه نیست؟ البته که اگر قدم به قدم حرکت کنی بالاخره روزی خواهی رسید ولی ارزشش را دارد؟به چه قیمتی؟ چه چیزها را باید از دست بدهی برای هدفی که معلوم نیست زمان رسیدنش 1 نشده باشد ؟ که میشود جانم حتما میشود... اگر بپرسی فایده ی اینهمه رفتن و رسیدن و یا نرسیدن کجاست باید بگویم نمیدانم فقط میدانم که خبری نیست هیچ کجا هیچ خبری نیست . زندگی را زیر بالش قایم کردیم ،سر روی بالش گذاشتیم و خیال پردازی کردیم . زندگی مان بیات شد و از دهن افتاد دیگر.