هویت جمعی

جهان به وضوح و روشنی دو پاره شده است یک سو اصالت است و یک سو تصنع ، منظورم از همه ابعاد است در روزهایی همه 1 جدیدی برای خودشان درست میکنند چه ظاهر و چه باطن و من میدانم که چقدر پوچ هستند در نتیجه همچنان همان هویت کهنه را دنبال میکنم نتیجه آن قدر مسلم فرسایش و پوسیدگی ست ، ولی گاها اصالتی که در طناب پوسیده هست در شکل نو و پلاستیکی آن نیست،دست خودم را میگیرم و از میان اینهویت ها بیرون می آورم ، ولی چیزی در من ترور شده است،چیزی در من آسیب دیده است که نمیتوانم از لذت حضور اصالت بهرمند شوم! اما آنچه باعث میشود از اصالت ولو پوسیده و کهنه دیگر لذت نبرم این است که هویت دخیل در این اثنا هویتی 1 است و نفر به نفر و یکان یکان آدم ها حداقل تاثیر را دارند در صورتیکه متصل شوند آگاهی و و اصالت جمعی را تشکیل میدهند حالا شما فکرش را بکن طناب های پلاستیکی را با طناب نخی در هم آمیزیم نتیجه چه میشود ؟ اصالت جمعی چه میشود ؟ خوب میشود یا بد ؟ فکر کنم مزه جالبی ندهد ، گویی که اصالت و آگاهی کافی نیست یک چیزی این وسط گم شده برای حل کردن هر چه ناخالصی هویتی در جهان آن چیز چیست نمیدانم ! خودمم هم نفهمیدم چه گفتم شاید سالها بعد بفهمم. ولی آنقدر این تاثیر درونی و نهادینه است که از بن و پایه در ذهن خودم هم نمیگنجد اصلا نمیدانم اینها را از کجا آورده ام و مینویسم !