تنها خاصیتم

سنگ صبور همه بودم ولی هیچگاه غصههایم را به خورد بقیه ندادم . تنها خاصیتم همین بود.باید دنیا را آنطوری که هست ببینی. حسرتها را بگذاری بماند. بدانی که آدم همیشه حسرتهایی دارد و هیچ ضمانتنامهای نبوده که هر چه دیدیم قرارست از آن ِ ما باشد. سعی میکنم آدمها را خوشحال کنم ناراحت نکنم البته راه خودم را میروم و اگر ناراحت شدند فقط متاسف میشوم. سعی میکنم آنهایی که دوستشان دارم را غمگین نبینم. سعی میکنم بازی کنم و در این بازی کردنم خودم را برای خودم گم نکنم. بدانم خودم کجای این نقشها، این سناریوها، این صحنهها نشستهام.سعی میکنم تنهایی و غریبی و غربت را بپذیرم. هیچ دوستیای همهی این تنهایی را پر نمیکند. و چه خوب که پر نمیکند. چه خوب که همهی حرفها زدنی نیست. نوشتنی نیست. چه خوب که همهی راهها دوتایی و چند تایی نیست. همهی صندلیها نیز. سعی میکنم بدترین خاطراتم را هم خوش نگاه کنم. دوستشان داشتهباشم. لبخند بزنم. به شریک خاطرههایم درود بفرستم. بخندم با چشمانم.اینها خودش یک عالمه تصمیم بزرگ است اجرایی کردنش سخت. به تیترش نگاه نکنید.

.پ ن : خشایار الوند حیف شد.