به رسم پرهیزگاری

همیشه کسانی هستند که در نهایت دلتنگی نمی توانیم آنها را در آغوش بگیریم.بدترین اتفاق شاید همین باشد بدتر از آن در میان گذاشتنش است مشکل آدمی این است که به آغوش هایی که پذیرایش هستند قانع نیست ما ممکن است به ارتفاع ابدیت چیزی را دوست بداریم ولی همه چیز نمیتواند از آن ما باشد پس به رسم پرهیزگاری, صوفیانه از گفتنش هم باید امتناع ورزید....