از این خیال بیرون باید رفت

آنقدر درگیر بوده ام همه این سال ها که اصلا متوجه نشدم اینجا دیگر"جایی" برای من نیست و از هر جای دیگری هم که می توانسته جای من باشه غاقل ماندم و غریبه و بی تعلق. آنقدر درگیر آدم های دیگر بوده ام که از خودم هم غافل ماندم . یکهو حس می کنم توی یک فضای عظیم، خیلی عظیم، معلق و تنها قرار گرفته ام و هرچی دور و برم را نگاه می کنم خالی خالیست. وطن یک مفهوم خیالیست، یک قرارداد. و از این خیال بیرون باید رفت. از آن مرزهای قراردادی که در آن به جز سختی و عدم انسانیت چیزی انتظارت را نمی کشد كافیست دیگر درد وطن داشتن و سوختن بابت این درد. من وطنی ندارم،وسط آسمان و زمین توی یه دنیایی که تعلقی به هیچ گوشه ای از آن ندارم. یک جایی باید بالاخره میخم را بکوبم توی زمین، یک دایره دور خودم بکشم، و بگویم اینجا جای من است وطن من است. من در تخیل خودم یک وطن برای خودم می سازم، یه وطنی که مرا بخواهد نه من این وطن نمی خواهم، و دیگر می خوام وطن پرست باشم. دوست دارم اصلا وطنم را بفروشم، همونطوری که آنها دوست دارند مرا وطن فروش بخوانند. ولی افسوس که کسی نیست بخرد این وطن را!