و من، که مدت هاست پی برده ام به این حقیقت تلخ که چقدر دیر به این دنیا آمده ام که هیچ چیز امروز به من تعلق ندارد ... که تمام تعلقات من قرنی عقب است خستگی یعنی همین.

وآرامشی که در هیچکجا نبود ... که انگار این واژه، چیزی به جز توهمات شبانهام نبوده کسی که تحمل سنگینی سرش را دیگر ندارد.. شايد، در توهمات ذهن جوان و پر از اميد روزهاي دير و دورت، نفرت ميپراکني در فضايي متعفن از هوايي که صاحبش نيستي که نفس ميکشي و دانه به دانه نظاره ميکني رفتنهاي اجباري و تکراري را از ...

xa0رفت . امتحان داشتم.. رفتن ها، کم و بیش آه من را در آورده همیشه ... بعد هم تمام شده (؟) من، تا به حال شب امتحان زیاد داشته ام و شب خیلی از آن ها یک رفتنی بوده حالا، امتحانی ندارم ... رفتنی هم که نیست . چیزی از من، هیچ کجا جا نمانده حتی در همان شب اما یک زخم کهنه ای هست که عفونی شده دوباره.باید داس...

شرایط برای ادامه در بلاگر مهیا نبود در فکر اینم که برگردم به اینجا یا نه؟ تو خونه خودم دارم اجازه میگیرم.

بهار را هیچ وقت خوشم نیامده مصداق زندگی ست زندگی دوباره اینکه اگر دوباره به دنیا بیایم اینکه در زندگی بعدی قرار است چه را تحمل بیاورم بسی سخت و طاقت فرساست بهار تکلیفش با خودش معلوم نیست نه سرد است نه گرم است هم گرم است هم سرد است مصداق آدمهای ست که با خودشان رو نیستند و من این آدمها را دوست نمیدارم...

وقتی داستانی می نویسی و شخصیت داستان ات با تو کاری می کند که دربمانی!!! که حیرت کنی ... تو هم باید به حیرت اش بیندازی باید غافلگیرش کنی ...وقتی چند شبانه روزت را با کاغذ های خط خورده و سیاه شده و لیوان های پر و خالی و میز پر از خاک و جاسیگاری پر از ته سیگار و پاکت خالی و چشم های پف کرده ات بگذرانی.....

تبدیل شدم به موجودی که صدم های ثانیه ی احساس خوب نبودن در گذشته رهایش نکرد و تمامشان نمود پیدا کردند در همان لحظه ها که حال نامیده می شد و بگذار بگویم تا بدانی! زمان را به عقب ببری هم، باز همانی می شوم که شده ام...

سالهای زیادی پیش رو است .. سالها و ساعت ها و ثانیه های در راه چیزی شبیه دلهره را به جان اکنون من، انداخته اند .. ببین، ثانیه ها چه گیج و شلخته، دارند خودشان را نزدیک می کنند به دلخوشی ترانه ای تکراری .. به بوی عید .. ببین، که پنجره چطور به صرافت باران افتاده و به سیمای اندوهگین زمستان دامن می زند .....

مرد درون من هیچ وقت مال این زمان نبوده .. مرد درون من مال زمان هایی بوده که آدم ها تمام حس شان را آتش می زدند و با فرستادن دود حرف هاشان را به هم می فهماندند .. از آن مرد هایی که صورتشان را به دست باد می سپردند و منظره ی برفي يك كوهستان بي رحم را به تماشا مي نشسته و هيچ كدام از اين فكر هايي كه الان ...

بلاگر رنگ و بوی گذشته را نداشت برگشتم . بیشتر خواهم نوشت شاید برایتان داستان نوشتم.

خوشحالم.. دلم می خواهد بزنم از خانه بیرون. بغلش می کنم و می رویم. همینطور می رویم. هوا خوب است و هی بلند بلند حرف می زنم با او که در آغوشم لبخند می زند و هی از داشتنش ذوق می کنم .لابلای درختها می رویم جلو و رنگ تک و توک برگ های ریخته را برایش می گویم. راه زیادی نیامده ایم. می گذارمش زمین. سر بلند که...