لیکن رفیق بر همه چیز مقدس است به کسانی که دوستشان دارم بی دریغ محبت میکنم. گاهی سنگ تمام میu200eگذارم که خوشحالشان کنم. اما بد به حالشان اگر دلگیرم کنند. جوری قطع میکنم که انگار هرگز وصل نبوده. به خیالم که اینجوری هم طرفم را تنبیه میکنم که چرا آزارم داده هم خودم را که چرا روی دیوار اشتباهی یادگاری ن...

اكرم حمومي بچه كه بودم یک بار مادربزرگم من را برد حمام عمومي زنانه! گفته من بچه ام وارد که شدیم همه گفتند اینکه خروسه خلاصه جلوی چشمانم را گرفت و من هم نظاره میکردم از لای انگشتان و همان وقتها دیدگاهم به جنس زن بد شد . محله ما گاز كشي نبود . سال سال جنگ بود ، نفت كم بود.حمام عمومي خزينه داشت و پر از...

شد پانزده سال؟! شد پانزده سال؟ حسی که داشتناش داشت. حسی که نداشتناش دارد. شد پانزده سال. چرتکه بینداز ولی من 20 ساله میمانم .من هی همینطور بزرگ میشوم، میشوم، میشوم میانسال ، میشوم پیر، میشوم نیست. ببینیم بالاخره کجا، کی، چطور، فراموشم میشود این نکبتی را که نداشتن ِ توست. نوشته شده در ساعت توسط مرد ر...

دلم تنگ است آی دلم تنگ است آخ دلم تنگ است هی دلم تنگ است

احساس میکنم خودش را کشته است.

هنر به ابزار تفنن و فانتزی طبقه مرفه بدل شدهاست. اما هنگامی که هنر در قرن نوزدهم عمومی و همگانی شد طبقه متوسطی که در حال رشد بود میتوانست در آینه هنر غنا و پیچیدگی باورها، آمال و آروزهای خود را به خوبی و زیبایی مشاهده نماید. اما این روزها با رویگردانی طبقه متوسط از هنر دیگر از آن کیفیت عالی خبری نیس...

به نظر میرسد ایرانیان یک دورهای دارند به نام اول. فلان چیز اول خوب مال ما بوده ، اول از شما غربیها، اول از عربها. اما بعد؟ بعد از اول؟ من حتی شنیدهام که میگویند به این فرانسویها: ما قبل از شما قاشق داشتیم. قبلا خانمی که در رادیوی آیت الله بی بی سی کار میکردمدیر مغازهای بود که دوست من یک ماه در آن کا...

روحمان شاد آن روزهای دور، دانشآموز دبیرستان بودم و «گرگ بیابان» در فضای ذهنی نوجوانیام، مفتون تصمیم شخصیتهای داستانهای هدایت بودم و سرانجام خودش که در روز آغاز چهل(چند؟) سالگی، خود را بکشد. آن روزهای دور، پانزده یا شانزده سالی بیش نداشتم و تا چهل سالگی، راه باقیمانده بیش از تمامی عمر من بود. یک دور ...

ملاحظه کنیم حالا دیگر قاطعانه میدانم افسردگی هیجوقت درمان نمیشود . اما خبر خوش اینکه احتمالا بعد از یک جایی آدم مدیریتش را یاد میگیرد و اگر دفعه بعد یادش بماند، حواسش را جمع میکند که تصمیم بزرگ نگیرد، حرف بیجا نزند، بداند که فکرهای توی سرش سیاهاند نه واقعیت و شاید هم مهمتر از همه اینکه یاد می

یک _ جاهایم را گمکرده ام ... کُنج ها و گوشه هایم را. کَس هایم را از دست داده ام. مانده ام خودم و خودم و کم کم یاد میگیرم تنها و صمیمانه خودم را در آغوش بگیرم اما می دانی چیست؟ لا بهلای این یادگرفتن ها لحظه هایی هست که سرگردان ترم. شبیه شاخه ی جدا افتاده پیچک که نظم گیاه را بهم ریخته، بهم ریخته ام

حالا دورهی دیگری است، دارم در جا میزنم. حرف تازهای نمیزنم و نمیشنوم. حس میکنم همهی ایدههام منجمد شدهاند. مدام همان قبلیها را به آدمهای جدید تحویل میدهم و لبخند میزنم، کم مانده از خودم پرزنتیشن بسازم و وسط معاشرتها شروع کنم به پرزنتکردن خودم. انسداد حوصلهسربر است، دلم میخواهد صدام نا

یک چیزی که نمیدانم چیست ، به من میگوید موظفم به نوشتن این خطوط . برای همان چهارتا و نصفی خوانندهی قدیمی که مثل خودم به اینجا وفادار ماندهاند، دست کم یکبار برای همیشه . موظفم به ثبتِ آخرِ قصه و بگویم اینجا هیچوقت کسی دروغ ننوشته ، چیزهایی که ثبت شده حقیقت داشت، اما گاهی، همهی واقعیت نبود. ه

ما آدمهای روزگارِ بد شدهایم، گرچه آدمهای بدِ روزگار نبودهایم. گفتن ندارد این که سخت است و خرابیم. تنگ است و دلتنگیم. نامرد است و نامرادیم. روزگار را میگویم و خودمان را. ما که رفتیم و خواندیم و کوشیدیم برای فهمیدن و دانستن و خوردیم به بزنگاه گردنه کشی تعصب و تنگ بینی و زورگویی. معلوم است که خست

گفت امثال ما خیلی کمیم، میگوید بنویس. میگویم چی؟ میگوید بنویس ، شروع کنی راه میافتی. فکر میکنم منظورش اینست که خودش میآید. میگویم خودش هست. ساری و جاری. حالم را میگویم. بگذار سر و شکلش ندهم ، کلمه خطرناکست گاهی، حقیرست گاهی، کم و بیوزن. بگذار همینطور بینشان و نشانی برای خودش بپل

میانه ماهایی که همیشه در میانه ایم بیچاره به نظر می آییم و شاید بیچاره ایم. ما همیشه در قسمتی از تاریخ می مانیم در حد تعریف نشده ای از خوشبختی، حد تعریف نشده ای از غم، حد تعریف نشده ای از داشتن و به دست آوردن ... خندیدن و هر چیز دیگری ما همیشه در آن قسمت میانه ایم که نه آنقدر خوشبختیم که فریاد بزنیم

تاکید میکنم همه ما قضاوت میکنیم. همه ما یک چیزهایی از زندگی بقیه را میبینیم: عکسها، نوشتهها، کار، زندگی عاطفی …بعضی از آدمها را از فاصله نزدیک میشناسیم بعضیها را از فاصله دور. بعضیها را یک زمانی از نزدیک میشناختیم اما حالا دورتریم. از برخیها یک شناختی داریم که ممکن است مال سالها قبل باشد.

لحظاتی در مسیر مصرف کردن سالهای زنده بودن هست که آدم به خودش میگوید دیگر نه، دیگر نمیتوانم. شورش میکند. امروز میتوانم به شما بگویم:چنین لحظهای با چنین قطعیتی وجود ندارد، سیر جان به لب رسیدن همیشه در مسیری اتفاق میافتد که در آن مرزهای شما عقبتر میرود. آن را صوریتر بیان میکنم: فرض کنید مرز

یکی از جاهایی که درآمریکا بسیار دوست دارم کتابخانههای عمومی است. گذشته از آرشیو عالی کتاب و موزیک و فیلم در این کتابخانهها آنچه برای من خیلی جذاب است کارکرد پاتوقی این کتابخانهها است. آدمها کتابخانه میروند برای اینکه کمی در سکوت روزنامه بخوانند، فیلم ببینند، اینترنتگردی کنند، کتابی ورق بزنن

تو نيستي اين باران بيهوده ميبارد ما خيس نخواهيم شد ...

هی با خودت رو برو میشوی و دوباره از نو.همان صدا ها با همان زیرو بم های خاص خودش .. همان نفس ها .. همان حرف های طلایی که تو را از اینجا و از این دنیا دورتر می برد .. همه چیز را در بر می گیرد .. فنجان های خالی چای را در بر می گیرد .. بسته سیگار روی میز را در بر می گیرد .. و حتی دستهایم را ..این که خود...