آدم هراسی در من چیز جدیدی نیست ولی آدم هراسی ام دارد به جاهای باریکی ختم می شود.. امروز رسما از دست آدم هایی که دوستشان دارم هم فرار میكنم برای اینكه در همهمه جمع و در معرض تصمیم گیری جمعی و صحبت کردن

دلم می خواهد توی صورت بعضی از شما همانطور كه رگ گردنم بیرون زده فریاد بزنم و بگویم من بازیچه نیستم، اگه توانستید قاعده بازی را با بقیه رعایت نکنید و هر جوری دلتان خواسته باشید ولی با من نمی توانید. دل

داریم بازی می کنیم. یک دنیای خیالی را بازی می کنیم و به روی خودمان هم نمی آوریم دنیای دیگری هم هست. فرقش این است که من اصلا نقش بازی نمی کنم ولی می بینم اطرافیانی كه نه تنها نقش بازی میکنند بلكه نقششا

درخت هم که بشوم برگی ندارم شاخه ای ندارم سایه ای ندارم زیر پایم هم هیچکس سفره ی پیک نیک پهن نمیکند.u200fشاید به امید برفی و كلاغی باشم درخت هم که بشوم اوضاع همین است.u200f از آن تک و تنهاهای نوک تپه میشوم از آن هایی که از دور نشان میدهد که های اینجا چیزیست.حتی بی برگ.حتی بی سایه.حتی بی شاخه درخت هم ...

دو هزار و بیست كه بشود ده سال از مرد روزهای ابری میگذرد و گمانم در سالگرد 10 ساله شدن وبلاگ زمان مناسبی برای یک پایان با شكوه باشد.

«ویکتور ترنر»، انسانشناس، کتابی دارد بهنام liminality که میشود ترجمهاش کرد به «در آستانگی» یعنی زمانیکه فرد در زندگیاش در موقعیتی از «ناخوانایی معنایی» عمیق قرار میگیرد. چطور؟ اینطور که فرد د

دیگر نمی توانم به خودم در آینه نگاه کنم .اگرچشمهایم با خودم غریبهتر شوند؟! دارم به کجا میروم؟مرا به کجا کشاندهای که خود جدیدم را نمیشناسم؟ دوری میکنم از خودم. چشمهایم را میبندم. پلکهایم را مح

آنقدر درگیر بوده ام همه این سال ها که اصلا متوجه نشدم اینجا دیگر"جایی" برای من نیست و از هر جای دیگری هم که می توانسته جای من باشه غاقل ماندم و غریبه و بی تعلق. آنقدر درگیر آدم های دیگر بوده ام که از

رفتم دیدم جای پاره آجر هایی كه دروازه گل كوچكمان بود یک عالمه ماشین پارک كرده بودند باغ كنار كوچه آپارتمان 7 طبقه بود چراغ اتاق دختری كه دوستش داشتم خاموش بود و احتمالا خانه خالی از سكنه آجر گذاشتم و ایستادم درون دروازه وسط سینه باد ماشین ها بوق میزدند من همچنان ایستاده بودم.

چه بنویسم ؟ چه ننویسم؟ نوشتن از فصلها بسیار کلیشه شده است ولی توی یک لحظه انقدر دلتنگ اینجا شدم که دلم خواست همه کارها رافراموش کنم بیام اینجا بنویسم که امروز به وقت حال من پاییز شد.پاییز هر وقت حس بشه، شده. یعنی یک فصلی ست که اصلا تقویمی ندارد.می فهمی یهو که تنت مورمور شد یا یهو حس می کنی می خواهی ...

اكثرا به واژه نسل سوخته اعتقاد دارند فکر میکنند که همهی کسانی که پنج سال زودتر از شما به دنیا آمدند به جایی رسیدند و از مواهبی بهره بردند که تخم آن را ملخ خورد و چیزی برای شما باقی نگذاشت و تمام کسا

قدیم تر ها آدم رها كردن نبودم . آدم دنياي خيال بودم. آدم روابط از دست رفته. آدم چيزهاي از دست رفته. اجساد روابطم را سالهاي سال ميكشيدم دنبال خودم. و تا يكي را ميگذاشتم زمين، آن ديگري را بلند ميكر

مردن با تمام شدن فرق میکند مردن گسست است امّا تمام شدن آنهم آنطور که من.. خُب یک موضوع دیگر است. دردها، رنجها و غصّهها جمع نمیشوند. آنها ضرب میشوند. ضرب اینها در یک عدد که نمیدانیم چه عددی با

خستهام از انبوه کلماتی که می ریزند روی میز، سر می خورند و میافتند کف اتاق. بند میشوند به مچ پاها. شعر میگوید مرا بنویس داستان نیمه تمام میگوید مرا تمام كن وبلاگ میگوید مرا تازه كن و انبوه کلماتی که

روزی من برنخواهم گشت.با سنگيني بار خيالهاي كه از سر گذراندهام. همین كه راز بر ملا شود فاقد ارزش میشوی و آنوقت زمان باز نیامدن, است از گفته خود پشیمانم و این است كه كثافتهايي به بار آوردهام. و زخمها چشيدهام و چشاندهام.عزيز من، روزي من برنخواهم گشت.بعله و كثافت كه شاخ و دم ندارد. كثافت همين رازهای پاك...

همیشه کسانی هستند که در نهایت دلتنگی نمی توانیم آنها را در آغوش بگیریم.بدترین اتفاق شاید همین باشد بدتر از آن در میان گذاشتنش است مشکل آدمی این است که به آغوش هایی که پذیرایش هستند قانع نیست ما ممکن است به ارتفاع ابدیت چیزی را دوست بداریم ولی همه چیز نمیتواند از آن ما باشد پس به رسم پرهیزگاری, صوفیا...

هدف من قله بلندی بود اما..احساس می کنم زندگی ام به آخر خودش رسیده،دیگران نگران می شوند.می خواهند هر طور شده به من بقبولانند که اینطور نیست. اما نمی فهمند منظورم چیست فكر میكنند اسیر نوعی افسردگی یا نا

پروردگار شما همان خدایست ، كه قرنها به بسياری از نوابغِ عالم نـخ میداد، و ذهنشان را برای اختراع اتومبيل میخاراند! میدانی چرا؟ بلكه بعدها، بتوانید شـبی بدون چتر سوار بر همان ماشین از انتهای خيابانِ آسفالتِ سراسر خيس بگذرید. پروردگار ما امادر عین شاعر مسلکی ما را زیر پنجره کنار نور شمع همان خیابان گذا...

در نوجوانی هم یک جور دیگر دیوانه بودم شمردن آرامش میداد، آرامشش از همان جنس آرامشی است که عبادت میدهد؛ ذکر گفتن. مهم نیست چه چیز را بشماری، با انگشتهایت صلوات بشماری، دانههای تسبیح بشماری، یا هرچ

من آدم کتبیام. اطرافیانام میدانند. یکعده با آن کنار آمدهاند٬ یکعده همچنان درصدد تغییرم هستند و عده دیگر هم خداروشکر ولام کردهاند به امان خدا. آدمی مثل من زیاد اهل تلفن حرفزدن نیست چون اصولا پ